وبلاگ مظهر عشق

دلخوشم من چون گداي اين درم               هم گداي فاطمه هم حيدرم

سوي اين در هست دائم دست من           نيست حاجت بر سراي ديگرم

ساقي از لطف تو در هر دو سرا ممنونم                  بنگر از حسرت ديدار تو چون مجنونم

من آواره ميخواره بدنام کجا                                حرمت ميکده و جام و مي گلگونم

شده بدنامي من ورد زبانها ساقي                        ببر از دايره کون و مکان بيرونم

مدتي از سر خوان کرمت دور شدم                        کس نپرسيد چرا غمزده و محزونم

نرود از در ميخانه مهرت هرگز                               گرچه مژگان تو هردم بکشد در خونم

کرمي کن در ميخانه به رويم بگشا                        که همه هستي خود را به تو من مديونم

هستي‌ام مي‌دهم و کرب و بلا مي‌خواهم              غير از اين هرچه دهندم به خدا مغمونم

تا نفس دارم و فريادزنان مي‌گويم                            که من از لطف تو در هر دو سرا ممنونم

کاش مي گشتم فداي دست تو

تا نمي ديدم عزاي دست تو

خيمه هاي ظهر عاشورا هنوز

تکيه دارد بر عصاي دست تو

از درخت سبزِ باغ ِ مصطفي

تا فتاده شاخه هاي دست تو

اشک مي ريزد ز چشم اهل دل

در عزاي غم فزاي دست تو

يک چمن گلهاي سرخ نينوا

سبز مي گردد به پاي دست تو

در شگفتم از تو اي دست خدا

چيست آيا خونبهاي دست تو؟

صادق رحماني

دشمنت کشت ولي نور تو خاموش نگشت

آري آن جلوه که فاني نشود نور خداست

نه بقا کرد ستمگر ، نه به جا ماند ستم

ظالم از دست شد و پايه ي مظلوم بجاست

زنده را زنده نخوانند که مرگ از پي اوست

بلکه زنده است شهيدي که حياتش ز قفاست

تو در اول، سر و جان باختي اندر ره عشق

تا بدانند خلايق که فنا ، شرط بقاست

فواد کرماني

ای رفته سرت بر نی،وی مانده تنت تنها
ماندی تو و بنهادیم ما سر به بیابانها
ای کرده به کوی دوست،هفتاد و دو قربانی
قربان شومت این رسم،ماند از تو به دورانها ⁽¹⁾

سر بی تن که شنیده است‏به لب آیه کهف
یا که دیده است‏به مشکات تنور آیه نور؟ ⁽²⁾

بر نیزه،سری به نینوا مانده هنوز
خورشید فراز نیزه‏ها مانده هنوز
در باغ سپیده،بوته بوته گل خون
از رونق دشت کربلا مانده هنوز ⁽³⁾

زان فتنه خونین که به بار آمده بود
خورشید«ولا»بر سر دار آمده بود
با پای برهنه دشتها را زینب
دنبال حسین،سایه‏وار آمده بود ⁽⁴⁾

روزی که در جام شفق،مل کرد خورشید
بر خشک چوب نیزه‏ها گل کرد خورشید
شید و شفق را چون صدف در آب دیدم
خورشید را بر نیزه،گویی خواب دیدم
خورشید را بر نیزه؟آری این چنین است
خورشید را بر نیزه دیدن،سهمگین است
بر صخره از سیب زنخ،بر می‏توان دید
خورشید را بر نیزه کمتر می‏توان دید ⁽⁵⁾

پی‏نوشتها

1-جودی.

2-نیر تبریزی.

3-محمد پیله‏ور.

4-حسین اسرافیلی.

5-علی معلم.

ماخذ : فرهنگ عاشورا صفحه 222 جواد محدثی

از آب هم مضایقه کردند کوفیان
خوش داشتند حرمت مهمان کربلا
بودند دیو و دد همه سیراب و می‏مکید
حاتم ز قحط آب،سلیمان کربلا ⁽¹⁾

بسیار گریست تا که بی تاب شد،آب
خون ریخت ز دیدگان و خوناب شد،آب
از شدت تشنه کامی‏ات،ای سقا
آن روز ز شرم روی تو آب شد،آب ⁽²⁾

آب،شرمنده ایثار علمدار تو شد
که چرا تشنه از او اینهمه بی‏باک گذشت
بود لب تشنه لبهای تو صد رود فرات
رود بی‏تاب،کنار تو عطشناک گذشت
بر تو بستند اگر آب،سواران سراب
دشت دریا شد و آب از سر افلاک گذشت ⁽³⁾

پی‏نوشتها

1-محتشم کاشانی.

2-سهرابی نژاد.

3-نصر الله مردانی.